Pasubali Sa Isang Kaibigan

Poetry by | December 23, 2018

Minsan na tayong namuhay
sa isang lipunang takot at dahas
ang pinairal ng mga namumuno.
Sa nayon at syudad sumambulat
ang libu-libong puso’t bungong
tanging hangad ay magpanday
nang maaliwalas na pangarap
para sa liping biyaya ay salat.
Ngunit gaya nilang naninindigan
at kumakalinga sa kapwa
di tayo natinag sa lakas at sandata
ng mga berdugong walang kaluluwa.
Tuwi-tuwi na, pinanghihinaan tayo ng loob
subali’t kailanma’y di natin isinuko
ang tangan-tangang idealismo
at higit sa lahat wala tayong
ipinagkanulong mga tao.
Nabuhay tayo sa taimtim na pananalig
at pagpapalaganap ng ating pinakabuod—
Hindi, hindi nauutas ng bala
ang masalimuot nating problema.


Si Edgar Bacong ay awtor ng Habagat at Niyebe, isang kalipunan ng mga tulang Filipino at Cebuano na nilathala ng Tuluyang Pinoy Zurich at Mindanews noong 2005. Ilan sa kanyang mga akda ay mababasa sa mga antolohiyang Ani ng Cultural Center of the Philippines, Obverse 2 ng Pinoypoets at The Best of Dagmay 2007 to 2009. Si G. Bacong ay tubong Dabaw at nakapagtapos ng Bachelor of Arts in Sociology sa Ateneo de Davao University. Dahil sa pag-ibig ay nilisan niya ang bayang kinalakhan at kasalukuyang naninirahan sa Zurich, Switzerland.

Kon Dunay Pako ang Kamingaw

Poetry by | December 16, 2018

–Alang kang Harlene

Kon duna lang pako ang kamingaw
Paluparon ko kini nganha kanimo
Ipahunghong sa imung mga dunggan
Ang kamingaw nga gibati ning dughan ko

Kon duna lang pako ang kasakit
Hangyuon ko kini pagbiya sa akong kasingkasing
              bisan sa makadiyot
Tungod kay nasayod ko nga diri na kini mopuyo
Sa samad nga gibilin sa imung pagpanaw

Kon duna lang pako ang kalipay
Tultulan ko kini paingon sa imung kiliran
Tungod way sama kaanyag ang mga balud sa baybayon
Sa dihang anhi ka pa sa akong tuparan

Ug kon duna’y mga pako ang gugma
Suguon ko kini pagkab-ot sa mga bituon
Arun ipurong-purong sa maanyag
              mong pahiyom ug katawa
Akong balos sa pagtudlo mo kanako
              sa kahulugan sa tim-os nga pagpangga

Apan kining tanan walay mga pako
Busa luomon ko na lang kini sa akong dughan
Ug diha’y akong ukbon sa panahon nga kanimo mingawon

Apan ikaw, ikaw, duna ka na may mga pako
Palihug pagduaw kanako
bisan na lamang sa akong mga damgo
Arun masayran mo…
Ang kamingaw, kasakit, kalipay
ug gugmang gibati ning dughan ko


Kenneth John L. Flores is a senior high school teacher of Manuel S. Nasser Sr. NHS in San Isidro, Davao Oriental.

Children of Homeland

Poetry by | August 19, 2018

I.

In their bamboo huts, where bullets
Could trace them, they tried to hide
Behind their mothers’ bodies as if
They could be infants in wombs again.

Their mothers’ pleas the only shield,
“Tama na! Mga sibilyan lang mi!”
But foes remained unmindful—the ears
Did not hear what the hearts refused to see.

Like dominoes standing, the mothers fell.
Blood ran to the edges of bamboo floors
Before they even hit the ground.
The children were left alone standing.

Datu Camsa sings their song in stillness,
They are now the birds of paradise,
Flying after their heads caught bullets
And their young hearts stopped to beat.

II.

Today they dance with Jamail. They swing
Their arms like leaves of banana trees
Of Tibungol swaying in the wind.
On the stage, they portray the birds

Of paradise, the children who were once
Like them but remained as children
Breathing now the quiet air of peace,
Behind them their watchful mothers,

Clasping hands with one another,
Remembering the previous nights –
The fumbling and the laughter
Shrill with surrender and innocence.

Papanok sa Surga still ring around
The hall. And in the huts left standing,
No traces nor shadows remain, only
The empty wind going and returning.


Mohammad Nassefh R. Macla is a Kagan-Bangsamoro native in Panabo City, Davao del Norte. His poem “Children of Homeland” has first appeared in Issue 85: Philippines of the Cordite Poetry Review, an Australian and international online journal of poetry review and criticism.

Orange Hope

Poetry by | May 27, 2018

Antares placidly fades
from the deep and high blanket,
He absconds from being one
of the many faces in the crowd.
He will be the brightest one,
But not on this sky, langga.
Not this one.

Dark and deep blanket embraces
flush-tainted, vast spread;
the transition is both breath-taking
and dangerous.
Inevitable change has come to him
but he’s not afraid.
If anything, he’s excited.

Your overwhelming orange smile
rises from the east.
Whooping, screaming,
greeting delight and passion;
waking up what’s sleeping within
and fueling my dim ignition of hope.


Al Lorgentina is a BS Accounting Technology student at Ateneo de Davao University. She was born and raised in Toril, Davao City.

Adidas sa Badjao

Poetry by | May 20, 2018

adidas sa badjao
perming galakaw-lakaw
gikan silas Dabaw
hangtud Oriental ang panaw
nahimong negosyante
makahangyo ka permi
gikan dosentos baynte
hangtud sa wan pepti
???

adidas sa badjao
ang halin ipamahaw
usahay lugaw-lugaw
aron gutom mahanaw
kung imong tan-awon
nanginabuhi intawon
isug natong mga igsuon
hagit sa kinabuhi gapadayon
???

adidas sa badjao
lig-on ilakaw-lakaw
bisan asa pa imong panaw
diha ilalom sa adlaw
pagkanindot suoton
dili gikan sa halangdon
sayon ra pod sukdon
sa tiil nga mga kubalon
???

mga adidas sa badjao
amping mos inyong panaw
ug kung mubalik mos Dabaw
patilawa kos inyong lugaw
dinhi pud sa Davao Oriental
duna mi daghang bahal
maghinay-hinay ta’g tagay
ug sa kinabuhi maglipay-lipay


Si Jovanie usa ka magtutudlo sa Davao Oriental State College of Science & Technology- SAN ISIDRO CAMPUS. Ang iyang mga tula namantala sa Dagmay. Siya kasamtangang nagpuyo sa munisipalidad sa San Isidro, Davao Oriental.

Samtang Gahulat

Poetry by | May 13, 2018

(a translation of Jerry B. Ignacio’s Pagpapalipas Oras by Adrian Sefuentes)

Unsa ba ka taas ang mga higayon?
Sa uma, nangabuhi na ang mga tinanom,
ang mga abugon nga yuta sauna,
gigakos na sa kabagnotan.
Kadtong hingtabok ka sa pilapil
aron lang maghulat ug masakyan
lapok ang nakabukhad sa imong giagian.
Karon, paspas na ug padagan ang mga dyip
sa espalto nga dalan.
Wala nay mga abog nga musoksok sa imong ilong,
mupuling sa mata, ug maoy hinungdan sa ubo ug hubak.
Di na ka karon atakehon kung ting-init
bisan pa og mamaklay ta ilalom sa silaw sa adlaw;
di parehas sauna pirme kang maugtas
matag abot nato sa baybayon
ug dili nalang ka maligo
kay di ka ganahan matilawan ang kaparat.
Paminaw nako, nakuhaan na ang asin sa dagat,
pati ang balud hinay na sad mubaklay
paduol ug palayo ngadto sa aplaya;
apan hantod karon, wala pa gihapon ka.
Gaihap na siguro ka og paldo-paldong kwarta
dira sa yuta sa gatas ug dugos;
samtang ako, gisum-olan na ug tan-aw
sa mga kamot sa relo, sa pagpupo
sa mga dahon sa kalendaryo, sa sigeg suwat
sa akong mga kasakit sa tala-adlawan.
Suwat nalang nimo nga way tingog-pagpanambit
ang maoy akoang konswelo,
alang-alang kay niana ka: Dili bukid ang oras
na masukod kung pipila ka ektarya,
o dagat na masukod kung pipila ka milya.
Ang paghulat sa hinigugma susama lamang sa kadugay
sa maantos sa kasing-kasing nga mupadayon sa
pagpanawag.


Adrian Sefuentes is a third year Creative Writing student of UP Mindanao.

You’re not as you looked like

Poetry by | May 13, 2018

You’re not as you looked like
You’re a gentle mountain
who turns out to be a sleeping volcano
A wolf with a sheep coat
A tip of an iceberg.

You can slaughter with your silence
And feign comfort when you speak
Your smile is daunting
Your frown as haunting

Tell me then
“Why can’t you be as you be?”
Your friendship, sure, is a stranger
Your anonymity is a friend.


Rhealyn Callao Pojas is a professional Filipino journalist who started her career in 2015 right after completing her degree in AB Communication Studies major in Journalism at the Mindanao State University – Main Campus. She worked as a reporter, and eventually an editor at a community newspaper in Davao City, Philippines for two years and has then decided to experience journalism in the island country of Palau.

Katingon


Poetry by | May 6, 2018

as the afternoon breeze

gently brushes the reflection

of the early moon on

the surface of this puddle

as it distorts the image

which is the face you make

as you held your breath

when you came

as we made love

in the yellows and oranges

golds and silver linings

painted the treads

as you slowly crawl

out of bed with the sun

you finish this affair

almost eagerly by yourself

Be still, katingon.


Rory Ian Bualan is a physics teacher at Nazarbayev Intellectual School in Petropavlovsk, Kazakhstan. He is from Mati, Davao Oriental.