Pangarap ni Fahed

Poetry by | December 23, 2018

Salaysay sa akin ni Inay
Nasa sinapupunan pa lamang ako
May digmaan nang sumiklab sa Gaza.
At nang pumasok ako sa Madrasah
Natigil naman itong pansamantala
Dahil binomba pati ang aming eskwela.
Kahit na noong minsang nakipaglaro ako
Sa kalsada kasama sina Bashaar at Saleh
Nagsasalitan ang aming mga sigaw
Sa nakabibinging putukan ng mga baril.
Napakalalim ng sugat sa mukha ng galak
Pagkat sa lupa sindak ang namumulaklak.
Sa bayan walang nakakikilala
Nang dalisay na pagmamahal
Pagkat ang laging nakakasalamuha
Sa palibot ay ang matinding poot.
Mapusyaw ang kulay ng bukas
Pagkat ang usok ng pulbura’y
Ulap na humahabong sa papawirin.
Ngunit may pakpak ang aking pangarap
Matulin naming liliparin ni Buraq
Ang paraisong bukal ng karunungan,
Isang masigasig na pakikipagsapalaran
Na tanging layunin ay sunsunin
Ang kapayapaang kaytagal nang naglaho
Kasabay ng aming mga awit, tula at kuwento,
Mga pamanang itinatangi ng buong lahi.

Agosto 9, 2014


Si Edgar Bacong ay awtor ng Habagat at Niyebe, isang kalipunan ng mga tulang Filipino at Cebuano na nilathala ng Tuluyang Pinoy Zurich at Mindanews noong 2005. Ilan sa kanyang mga akda ay mababasa sa mga antolohiyang Ani ng Cultural Center of the Philippines, Obverse 2 ng Pinoypoets at The Best of Dagmay 2007 to 2009. Si G. Bacong ay tubong Dabaw at nakapagtapos ng Bachelor of Arts in Sociology sa Ateneo de Davao University. Dahil sa pag-ibig ay nilisan niya ang bayang kinalakhan at kasalukuyang naninirahan sa Zurich, Switzerland.

Badya

Poetry by | December 23, 2018

Sa halip na ulan, dugo ang ipinandilig
Sa nagbabagang daan at mga palayan
Pagbungad ng Abril sa Kidapawan.

Sa halip na bigas, bala ang itinugon
Ng mapanupil na mga sundalo’t goon
Sa mga magsasakang nagugutom.

Sa halip na kapayapaan, dahas ang itinanim
Ng mga awtoridad sa mga puso’t damdamin
Ng mga mamamayang kahirapa’y idinaing.

Sa halip na buhay, kamatayan ang iginawad
Ng gobyernong ang pagsisilbi ay huwad
Sa mga tagahatid ng pagkain sa ating hapag.

Nang bumungad ang nakapapasong Abril
At patuloy na nabibitak ang mga bukirin
Nagbabadya ito ng masamang pangitain—

LAKAS AT SANDATA’Y LIKUMIN!


Si Edgar Bacong ay awtor ng Habagat at Niyebe, isang kalipunan ng mga tulang Filipino at Cebuano na nilathala ng Tuluyang Pinoy Zurich at Mindanews noong 2005. Ilan sa kanyang mga akda ay mababasa sa mga antolohiyang Ani ng Cultural Center of the Philippines, Obverse 2 ng Pinoypoets at The Best of Dagmay 2007 to 2009. Si G. Bacong ay tubong Dabaw at nakapagtapos ng Bachelor of Arts in Sociology sa Ateneo de Davao University. Dahil sa pag-ibig ay nilisan niya ang bayang kinalakhan at kasalukuyang naninirahan sa Zurich, Switzerland.

Cuba: Sa Mata Ng Isang Turista

Poetry by | December 23, 2018

Ipinagbunyi ko ang tagumpay ng rebolusyon
na natamo ni Che sa lalawigan ng Sta. Clara
at nadatna’y masiglang sayawan sa Mejunje.

Inamoy ko ang samyo ng rebolusyon
sa sakahan ng mga guajiro sa Vinales
at nalanghap ay maaskad na tabako.

Hiniging ko ang awit ng rebolusyon
sa mga kalye’t parke ng Cienfuegos
at nakisaliw ang babaeng namalimos.

Kinalugdan ko ang rilag ng rebolusyon
sa kolonyal na bayan ng Trinidad
at humarang ang kabulaanan sa daan.

Hinangaan ko ang diwa ng rebolusyon
na kasinlinis ng dagat ng Varadero
at hinimlaya’y inaanay na edipisyo.

Dinalaw ko ang pangako ng rebolusyon
sa malawak na Plaza de la Revolucion
at binusalan bawat kataga ng pagpuna.

At nang lasapin ko ang bunga ng rebolusyon
sa mga hapag ng paladar ng Habana Vieja
binusog ako ng ‘sang pinggang katotohanan.

Marso 3, 2015
Zurich, Switzerland


Si Edgar Bacong ay awtor ng Habagat at Niyebe, isang kalipunan ng mga tulang Filipino at Cebuano na nilathala ng Tuluyang Pinoy Zurich at Mindanews noong 2005. Ilan sa kanyang mga akda ay mababasa sa mga antolohiyang Ani ng Cultural Center of the Philippines, Obverse 2 ng Pinoypoets at The Best of Dagmay 2007 to 2009. Si G. Bacong ay tubong Dabaw at nakapagtapos ng Bachelor of Arts in Sociology sa Ateneo de Davao University. Dahil sa pag-ibig ay nilisan niya ang bayang kinalakhan at kasalukuyang naninirahan sa Zurich, Switzerland.

Pasubali Sa Isang Kaibigan

Poetry by | December 23, 2018

Minsan na tayong namuhay
sa isang lipunang takot at dahas
ang pinairal ng mga namumuno.
Sa nayon at syudad sumambulat
ang libu-libong puso’t bungong
tanging hangad ay magpanday
nang maaliwalas na pangarap
para sa liping biyaya ay salat.
Ngunit gaya nilang naninindigan
at kumakalinga sa kapwa
di tayo natinag sa lakas at sandata
ng mga berdugong walang kaluluwa.
Tuwi-tuwi na, pinanghihinaan tayo ng loob
subali’t kailanma’y di natin isinuko
ang tangan-tangang idealismo
at higit sa lahat wala tayong
ipinagkanulong mga tao.
Nabuhay tayo sa taimtim na pananalig
at pagpapalaganap ng ating pinakabuod—
Hindi, hindi nauutas ng bala
ang masalimuot nating problema.


Si Edgar Bacong ay awtor ng Habagat at Niyebe, isang kalipunan ng mga tulang Filipino at Cebuano na nilathala ng Tuluyang Pinoy Zurich at Mindanews noong 2005. Ilan sa kanyang mga akda ay mababasa sa mga antolohiyang Ani ng Cultural Center of the Philippines, Obverse 2 ng Pinoypoets at The Best of Dagmay 2007 to 2009. Si G. Bacong ay tubong Dabaw at nakapagtapos ng Bachelor of Arts in Sociology sa Ateneo de Davao University. Dahil sa pag-ibig ay nilisan niya ang bayang kinalakhan at kasalukuyang naninirahan sa Zurich, Switzerland.

Kon Dunay Pako ang Kamingaw

Poetry by | December 16, 2018

–Alang kang Harlene

Kon duna lang pako ang kamingaw
Paluparon ko kini nganha kanimo
Ipahunghong sa imung mga dunggan
Ang kamingaw nga gibati ning dughan ko

Kon duna lang pako ang kasakit
Hangyuon ko kini pagbiya sa akong kasingkasing
              bisan sa makadiyot
Tungod kay nasayod ko nga diri na kini mopuyo
Sa samad nga gibilin sa imung pagpanaw

Kon duna lang pako ang kalipay
Tultulan ko kini paingon sa imung kiliran
Tungod way sama kaanyag ang mga balud sa baybayon
Sa dihang anhi ka pa sa akong tuparan

Ug kon duna’y mga pako ang gugma
Suguon ko kini pagkab-ot sa mga bituon
Arun ipurong-purong sa maanyag
              mong pahiyom ug katawa
Akong balos sa pagtudlo mo kanako
              sa kahulugan sa tim-os nga pagpangga

Apan kining tanan walay mga pako
Busa luomon ko na lang kini sa akong dughan
Ug diha’y akong ukbon sa panahon nga kanimo mingawon

Apan ikaw, ikaw, duna ka na may mga pako
Palihug pagduaw kanako
bisan na lamang sa akong mga damgo
Arun masayran mo…
Ang kamingaw, kasakit, kalipay
ug gugmang gibati ning dughan ko


Kenneth John L. Flores is a senior high school teacher of Manuel S. Nasser Sr. NHS in San Isidro, Davao Oriental.

Alang Nimo, Iyang Fuck Buddy

Poetry by | December 9, 2018

Ang pagbati sa inyong mga lawas nga mitrangka sa usa’g-usa — mao ra na tanan ang nahimbaw-an nimo mahitungod niya, samtang kining mga adlaw nagpamaubsanon sa ilang kataposang paghapuhap.

Ikaw ang haruhay uban sa pagpagawas, sa pagkahupay, sa pagkasawo ninyo niining tanan sulod niining amang nga mga edipisyo: sa SoGo Lapasan, GSuites Yacapin, DMorvie Capistrano, sa mga matagarong kuwarto sa imong apartment sa Nazareth, sa usa sa mga kubikol sa banyo sa Gaisano. Ug giunsa, sa mga walay kataposang takna sa pagsubo sa ikadaghang pagkawala, iyang hinanaling romansa moluwas sa imong laylay, sama sa sagad niyang pamalibad.

Walay butang nga nangil-ad sa paghatag — dili iyang pagkabakikaw, ni ang mga label nga imong gidalidali sa pagpugos ngadto niya, ni ang mga maaslom nga mga pagatorangan inyong giandam alang sa pamahaw.

Ug kon mahimo mo lang ang paglikay sa kahinam sa iyang mga hikam, ang hangyo niining gisalohang tinagoang oras, iyang mga mapakugang nga mga pagsulod sa imong pagligo. Imong kahinam mahurot matag kahilom, ang singgit sa mga amang nga letra niining haw-ang.

Apan dira, sa kataposan, ang imong pagtugyang ginahan-ay sama sa nagtental nga foreplay. Arang-arang na ang imong kahibawo. Kon ikaw moistorya mahitungod niining mga butang uban ang pasipala o paghapohap, kini sila motam-ak isip angol sa iyang inosenteng lampingas.

Kon kini mahimong nag-inusarang butang nga imong gikuptan, ang dako kaayong bungbong nga nagbuwag ninyong duha —wala nay pulos ang pagsukol.

Itugot ang tinuod ug ang tabanaw nga mapanas ug masipyat, itugot ang mga tabitabi nga mabahaw sa agit-itong lababo, itugot ang baho sa mga nahaunang umaabang nga mahulma sulod sa gamayng aparador, ang wa nimo ma-seen nga “Hey. Asa ka? Fuck ta, li!” maoy mosumada sa walay ulaw nimong buot ipasabot.

Momata kang gainusara ugma sa kadlawon. Sa makausa pa, mahimong kang bata buot modikit sa mga butang nga dili maimo ug dili mahawiran.

Duol nimo, ang mabudhiong ugong sa aircon, ang nagkakuspaw nga habol. Busa kinahanglang kini motala nimo: tali nimo ug niining lawak gabarog ang iyang pagbiya.

Kalmado, ikaw nabinlan lamang niining kamatuoran:
bawalmafallbawalmafallbawalmafall.


Alton Melvar Dapanas is the associate editor of Mindanao Odysseys: A Collection of Travel Essays, co-editor of Libulan: Binisaya Anthology of Queer Literature, and interim general editor of the Bulawan Literary Journal of Northern Mindanao. He is the author of two book-length collections—The Cartographies of Our Skin: Lyric Essays (2018) and An Archipelago of Napes and Other Prose Poems (2019). Writing, translating, and editing in Binisaya and in English, his poems, nonfiction memoirs, travel writings, and lyric essays have been published in online and print magazines, journals, and anthologies in 8 countries on 3 continents. He spearheads writers collective Nagkahiusang Magsusulat sa Cagayan de Oro and the Libulan Queer Collective, the country’s only LGBTQIA+ writers group. Currently, he is working on a fiction and nonfiction anthology about conflict/postconflict Lumad and Moro areas in Mindanao and his third book, a micro-essay collection about 2011 typhoon Sendong, to be titled The Rain Displaces The River. He is the co-founder of southern Philippines literary journal Payag Habagatan: New Writings from the South.

Children of Homeland

Poetry by | August 19, 2018

I.

In their bamboo huts, where bullets
Could trace them, they tried to hide
Behind their mothers’ bodies as if
They could be infants in wombs again.

Their mothers’ pleas the only shield,
“Tama na! Mga sibilyan lang mi!”
But foes remained unmindful—the ears
Did not hear what the hearts refused to see.

Like dominoes standing, the mothers fell.
Blood ran to the edges of bamboo floors
Before they even hit the ground.
The children were left alone standing.

Datu Camsa sings their song in stillness,
They are now the birds of paradise,
Flying after their heads caught bullets
And their young hearts stopped to beat.

II.

Today they dance with Jamail. They swing
Their arms like leaves of banana trees
Of Tibungol swaying in the wind.
On the stage, they portray the birds

Of paradise, the children who were once
Like them but remained as children
Breathing now the quiet air of peace,
Behind them their watchful mothers,

Clasping hands with one another,
Remembering the previous nights –
The fumbling and the laughter
Shrill with surrender and innocence.

Papanok sa Surga still ring around
The hall. And in the huts left standing,
No traces nor shadows remain, only
The empty wind going and returning.


Mohammad Nassefh R. Macla is a Kagan-Bangsamoro native in Panabo City, Davao del Norte. His poem “Children of Homeland” has first appeared in Issue 85: Philippines of the Cordite Poetry Review, an Australian and international online journal of poetry review and criticism.

Orange Hope

Poetry by | May 27, 2018

Antares placidly fades
from the deep and high blanket,
He absconds from being one
of the many faces in the crowd.
He will be the brightest one,
But not on this sky, langga.
Not this one.

Dark and deep blanket embraces
flush-tainted, vast spread;
the transition is both breath-taking
and dangerous.
Inevitable change has come to him
but he’s not afraid.
If anything, he’s excited.

Your overwhelming orange smile
rises from the east.
Whooping, screaming,
greeting delight and passion;
waking up what’s sleeping within
and fueling my dim ignition of hope.


Al Lorgentina is a BS Accounting Technology student at Ateneo de Davao University. She was born and raised in Toril, Davao City.