Pag-amin

Poetry by | July 14, 2019

Kung katahimikan ang nangungusap
sa iyo, buong-buong katahimikan,
ano ang naririnig ng mga butáng na nakahinto
na pumipintig mula sa kaniyang mga labi?
Walang salita ang bisperas ng nagwawalang buwan
kahit ito ay kakainin
ng Minokawa,
kahit nagmamartsa ang mga aninipot
sa hangin at naghahalo
ang kanilang sulô
ay walang salita ang maririnig
mula sa kaniya na umuupo
sa umuugod-ugod na salumpo.
Walang salita ang maririnig
sa kumukunot niyang labi
kahit sasapit ang pagbukas
ng pista ng mga santo
na hihimok sa kaniyang kaluluwa na manalangin
para maligtas sa kalayo
at walang hanggang pagdusa.
Ngunit, kay sakit isipin dahil sakit ang nagpapatikom sa kaniyang
mga labi. Banayad na hangin
ang tanging dumadapya
mula sa nakatutok na bentilador,
at isang radyo na gumagaralgal. Binabalot siya
ng kumot ng hapis habang nakatanday
ang kaniyang ulo sa unan
ng luha at hikbi.
Kahit ang paligid walang kaimik-imik, tanging
mata ang umiikot sa bubungan
at sawaling dingding.
Naaalala kong muli ang bána
niya noong daliri na lang
ang bumubulong habang
nakaratay sa higaan. Walang tinig kahit minokawa at osuang
ang kukuha sa kaniya.

Anong pulos nitong nasasaksihan
kong pagkaratay na inuulit
ng panahon sa mga tagpong
walang natutuhan.
Bawat pagbukas ng mga mata
tuwing umaga ay bumabanaag ito.
Habang ang matandang nilalang
ay bumabalik sa kaniyang kabataan,
namamaluktot ang katawan,
hindi gaano naaaninag ang paligid
na parang sanggol sa sinapupunan,
habang tumitiklop ang mga tuhod
ay umaamin, nagsasaksi
ito sa kaniyang sariling nagawa, kung bakit
hindi niya pinakilala ang tunay kong ama.
Tungod doon, nilamon ako
ng huklubang kahihiyan
na parang tutuldukan ko na lang
ang aking búkas. Kayâ para akong tabako
na nauupos sa kirot ngayon, humuhulagpos
na rin ang lakás.


Adrian Pete Pregonir is a Senior High School student from South Cotabato. His works appeared in the Cotabato Literary Journal, Liwayway Magazine, and Pundok Katitikan. He is a fellow for at during the Davao Writers Workshop 2018.

Sa Balay ni Fatima

Fiction by | July 14, 2019

Nakamata si Fatima tungod sa salibo nga misulod sa iyang kwarto. Dili pa gyud unta siya mubangon kay lami pa matulog og balik. “Panuway man ning ulana oy!” gisapot nga naghuna-huna si Fatima dungan sa pag sirado sa basa na nga bintana. Nagbukot kini og balik sa iyahang habol ug gitandayan ang duha ka unlan hangtod nga nitikongkong na kini ug taman tungod sa katugnaw. Day-off niya karong adlawa ug wala siya’y ubang plano kun dili matulog kay gikapoy siya sa iyang duty sa milabayng gabii.

Usa ka nurse si Fatima apan dili gyud kini ang iyang gusto nga trabaho kaniadto. Bentaha daw kung nurse kay maka-abroad pagkahuman ug eskwela; butang nga makatabang sa ilang tumang kalisod. Ug tungod kay mahal mu-eskwela ug nursing sa Davao, nangita sila ug barato nga tunghaan. Hantod naabot sila sa Marawi City sa diin full scholar siya hangtod nga maka-gradwar.

Continue reading Sa Balay ni Fatima

Pagkahuman

Poetry by | July 7, 2019

Human sa paglumpag, human sa mga bubog sa bildo nga sama sa mga nawaning bituon: ikaw ang akong Kataposan, ikaw ang kinaunhang takna sa kinabuhing wala nay orasan, ikaw ang karsada tali sa mga dakbayang wala nay gapuyo; ang ngalan sa kon unsa may mahulog gikan sa mga panganod kay dili na ulan, kon dili Ikaw: tangkugo sa magul-anong undo nga bangason, himno sa pinulongang wala nay gagamit, nag-inusarang suga sa panggabiing bangka sa kabaybayonan—unsaon ko pagdawat nga ang matag pulong mao imong ngalan?


F Alex San Juan writes poetry and prose from—-and is currently on self-exile in—-northeastern Mindanao.

Kung papaanong hindi natatapos ang byahe ng dyip—

Poetry by | July 7, 2019

Babasahin ko pa ang galaw ng katawan ng namamasada.
Ang ikinikirot ng manibela: isang ikot nalang, isang ikot nalang.
Kung sa hindi mabilang na mga pagbaybay sa kalagitnaan
ng lungsod, uubo ng tatlong beses ang drayber malapit
sa flyover sa R. Castillo at maghihintay na namang
matuyo ang pawis sa likod kapag nasa kasuluk-sulukan
na ng Bago Gallera. Kung papaanong hindi ko matunton
ang mapa sa loob ng aking mga diwa, hindi ko pa masagot
sa buwang ito. Baka sa Nobyembre o kaya sa susunod pang taon,
kung sa paglimot sa mga mata mo, mga pisnging
hinahanap ang mga ngiti mo sa labi, mga pagpahinga
ng ulo sa kamay mo tuwing lilingon kang nakaupo sa malayo,
baka mahanap ko na ang sarili ko. Kung gayong hindi ko
masukat ang kahabaan ng Roxas, ang paliku-likong katawan
ng McArthur, ang kurbang mukha ng Marfori, bubulong nalang
ako sa hangin, susulyap sa walang katapusang pag-ikot ng
mga gulong, pipiliting makaalala kung saan ang destinasyon ko.
Kung gayong hindi pa kita mahanap, hindi pa ako bababa.


Nagtuturo sa Ateneo at tumutula-tula si Ian.

Dabaw (Dalagang Kabaw)

Poetry by | July 7, 2019

Ako usa ka dalagang kabaw
Nag sige’g barog biskan dili adlaw
Sa Tionko nangitag ilimnon nga matin-aw
Makuhuran lamang ang gibating pagkauhaw

Ako usa ka dalagang kabaw
Sa nagpundong lapok nakigsawsaw
Aron malikayan ang mga nagtabing langaw
Ug matabunan ang mga isturyang naglatagaw

Busa ako usa ra ka dalagang kabaw
Sama sa uban, dali ra mabaligya sa langyaw


Marianne Hazzale J. Bullos, 18, is from General Santos City and an alumna of Philippine Science High School-SOCCSKSARGEN Region campus. She is a student during weekdays, a master crammer on weekends, and an eagle for lifetime.

Spaghetti

Fiction by | July 7, 2019

“She’s here,” says the man outside.

In your mind you see her lay on the narrow table the food she always brings. Until now it escapes you why she does this when she knows you have stopped eating it since the incident. Is it her way of letting you exorcise your demons?

You met her father on this generation’s luckiest day: 8-8-88. You were at your favorite restaurant when he asked if he could join you. You were actually done but good manners aside, you didn’t want to foist bad luck on him by leaving just when he was about to eat. And so you broke into a half smile and nodded.

Continue reading Spaghetti

Limelight

Nonfiction by | June 23, 2019

“The top ten candidates are…”one of the hosts announced. The audience shouted in chorus with the drum roll. The hosts repeated the catchphrases for a second, a third, a fourth time—I could hardly remember. The blinding light blinked at me. In my mind, I wanted the hosts to hasten the announcement so I could remove my golden shoes at once, fly off the stage, and head home right away.

The hosts called Candidate number 5. Candidate number 5 had an indescribably strong presence. She was probably between 15-16 years old, one of the youngest candidates, whose personality belonged to the spectrum of Latin-American faces. All through-out the pageant night, it seemed like the chances and time had aligned for her—she received the following awards: Ms. Facebook, Ms. People’s Choice Awards, Ms. Audience Choice Awards, and all the awards from the sponsors of the pageant, a one year supply worth of beauty products, and the judge’s choice for the neo-ethnic and creative attires. Whenever she would walk the stage, all of the people in the gymnasium would have seemed to fold in a lingering applause.

The Candidates for the Mutya ng Calinan 2017 had an age range of about 16-24 years old. But with pageant make-up and pageant gowns, no one could accurately tell who belonged to a specific age bracket. All of the candidates looked relatively similar that night. We had similar facial features. We had similar make-up. Our hairstyles would seem to complement each other’s hairstyles. Some of us took the high bun, the classic beauty pageant hair style; some had their long, flowing big curls on. All of our costumes begged for a lift, the crowd’s approval, and the judges’ praise with their elaborate hues and intricate embroidery.
Continue reading Limelight

Pabilo

Fiction by | June 9, 2019

Raindrops poured and the fragrance of wet grass and mud wafted in the dense air. A thin layer of fog blanketed the cluster of trees and chilled the nights of the distant homes within sitio Bago-Nalum. It was two weeks after the incident that happened at the highway of crossing Bago. Nights were filled with the sound of thunder and flashes of lighting since then. Rumor went around that the family failed to light a candle for the soul of Tata who died in the accident. His body was found with an envelope that bore the mark of the Eagle. Rain had washed away his blood and the morning sun has long dried the concrete. In sitio Bago-Nalum, where the man used to live, a rumor has been making rounds. Amidst the silent persisting downpour, whispers could be heard. Santelmo. The forgotten soul shall haunt.

Berto Dimahunong heard the whispers at Bugak as he was filling four containers of water. In Bugak people fell in line, carrying with them containers to be filled with fresh water, or gathered to do the laundry. Water flowed from the ground, through the years-old pipe, and into the container. The first one in line was Berto. He was a fireman and a dutiful son. He intended to do his chore as quickly as he could, but he could not help overhearing what everyone was talking about. Amidst the patting of fabric and the splashes of feet entering the shallow pool, people were in careless exchanges.
Continue reading Pabilo